مرصوص - دیده بان : طنز شبیه واکسن است؛ ویروس رقیق شده یک بیماری هولناک که شما را مادام‌العمر از ابتلا به آن مصون می‌کند. البته باید جنبه داشته باشید و نیش اولیه سوزن آن را تحمل کنید. جایش در مجله خالی است. هرچند بچه‌های مجله سعی کردند پای بهترین‌های این عرصه را به همشهری جوان باز کنند تا شما از این مقوله دلچسب هم بی‌نصیب نمانید. اما این جماعت هر چه خوش‌ذوق‌تر، بیعار و تنبل‌ترند. ناصر فیض یکی از اعجوبه‌های این وادی است.

شما هم دیده اید آدم هایی را که جانشان برای هم در می رود اما نمی توانند یک ساعت زیر یک سقف با هم دمخور شوند . فراوانی این رفتار در زوج های جوان حیرت آور است. اغلب هم به زبان بر می گردد . بله ، به همان محله ای که کوروش علیانی « هر هفته در کوچه پس کوچه هایش پرسه می زند و کمتر کسی می داند چه محله طراز اولی است این محله زبان » بسیار می شناسم عشاق جوانی را که به سبب ناتوانی در بیان احساساتشان نسبت به هم ، عشقشان به نفرت بدل شده . 

خدایا ! چقدر جهان کوچک است !
اول راهنمایی که بودم ، مدرسه «موثق عاملی» در کوی طلاب مشهد ، دی ماه 57 بود و طلیعه انقلاب . دانش آموزان آن روزگار نوبر بودند به خدا !
باور کنید یا نکنید شاهد بودم که دو تا جیپ نظامی با کی کماندو آمدند مدرسه ما دنبال چند دانش آموز انقلابی . سر صف بودیم . تا سر و کله شان پیدا شد ، سه چهار تا از بچه ها ، از صف ها زدند بیرون . از نرده ها بالا رفتند و به خیابان پریدند . سربازان و درجه دارها هم دنبالشان . . . فکرش را بکنید ؛ دانش آموز مدرسه راهنمایی . دانش آموزان و دانشجویان حالا را که می بینم . . . بگذریم اینها را گفتم تا بهانه نقل خاطره ای باشد .

مرصوص - دیده بان : گزارشی تکان دهنده از وضعیت منطقه شیعه نشین « پاراچنار »

پاکستان به روایت سهیل کریمی ، مستند سازی که بعد از 21 سال به آن منطقه رفته

« به یک بنده خدایی زنگ زدم . گفتم حاج اقا من فلانی هستم و دارم می رم پاراچنار . فقط زنگ زدم بگویم اگر سر من را بریدند ، شما حداقل سرم را برگردانید . ایشان جواب داد شما برو و خیالت راحت ، من به شما قول می دهم که شما بروی یک تار مویت هم بر نمی گردد !»

مولوی صاحب ! چی می کنی ؟
مرصوص - دیده بان : آدم بعضی گفتار را از بعضی زعما می شنود که آب را در فحش می خشکاند .
حیران می مانی این بزرگوار چه فکر کرده که چنین فرمایشی فرموده !
آنچه در پی می آید در همین باب است . گرچه شاید قدری بیات شده باشد اما نمی شود از آن گذشت . پس بخوانید .

 مرصوص - دیده بان : باز هم از سفر اخیر بگویم . نزدیک هتل ما در مکه یک ساندویچ فروشی بود ، تابلواش بود « کفتیر یا زوزو » همان کافه تریا و زوزو هم اسمش بود . چند برادر هندی اداره اش می کردند . همین غذاهای معمولی را عرضه می کردند با مگس اضافه . پاتوق ما بود . گفتم ما . یک شیخ حمید بایگی داریم و یک مهندس کثیری که با من می شویم ما . هر دو پر شر وشور و دوست داشتنی اند . وصفشان بماند برای قسمت های بعد . فقط بدانید شیخ حمید* و کثیری به قول خودش مهندس طیارات ، حافظ قرآن هم هست . جز اینها صفات حمیده دیگری هم دارد . مثلا به قاعده هشت نفر غذا می خورد همین مقدار هم حرف میزند .

مرصوص - دیده بان : محمد حسین جعفریان ، از جمله آدم هایی هست که شاید کمتر کسی ایشون رو بشناسند یا اگر هم شناختی داشته باشند به مناسب های خاص و یا در مکان های خاص باشد .