مرصوص - نجوا : اسلام ناب محمّدی(ص) و یا همان مذهب تشیّع، هستی را طفیل نور امام(ع) می‌داند. بدین لحاظ خود را در هر شرایط و در تمام عوالم وجود وابسته به امام(ع) و از امام(ع) می‌داند، لذا شناخت امام(ع) برای او امری فرعی محسوب نمی‌شود. در منظر شیعه، امام(ع) اصل و تمام دین اوست. امام(ع) مربی و معلم كلیه مخلوقات در عوالم هستی است و لذا شیعه برای رشد در درجات فضل و در مسیر اِنّا اِلَیهِ راجِعون خویش محتاج تعلیم وتربیت است.
از منظر شیعه، امام(ع) باب الله است و تنها بابی كه خداوند اراده‌كرده‌است تا بسوی او باز باشد و سیّد ما رسول الله(ص) فرمود: « وَ سَدُّ الابوابُ اِلاّ بابُه ». تنها از طریق اوست كه می‌توان رشد كرد، اوست كه دست شیعه را میگیرد و در درجات فضل بالا می‌برد، كه این راه بردنی است، نه رفتنی كه حق تعالی(جَلّ جلالُه) فرمود:
« سُبحانَ الّذی اَسری بِعَبدِه لَیلاً مِنَ المَسجِدِ الحَرام اِلَی المَسجِدِ الاَقصَی الّذی بارَكنا حَوله ….».