مرصوص - دیده بان : طنز شبیه واکسن است؛ ویروس رقیق شده یک بیماری هولناک که شما را مادام‌العمر از ابتلا به آن مصون می‌کند. البته باید جنبه داشته باشید و نیش اولیه سوزن آن را تحمل کنید. جایش در مجله خالی است. هرچند بچه‌های مجله سعی کردند پای بهترین‌های این عرصه را به همشهری جوان باز کنند تا شما از این مقوله دلچسب هم بی‌نصیب نمانید. اما این جماعت هر چه خوش‌ذوق‌تر، بیعار و تنبل‌ترند. ناصر فیض یکی از اعجوبه‌های این وادی است.

شما هم دیده اید آدم هایی را که جانشان برای هم در می رود اما نمی توانند یک ساعت زیر یک سقف با هم دمخور شوند . فراوانی این رفتار در زوج های جوان حیرت آور است. اغلب هم به زبان بر می گردد . بله ، به همان محله ای که کوروش علیانی « هر هفته در کوچه پس کوچه هایش پرسه می زند و کمتر کسی می داند چه محله طراز اولی است این محله زبان » بسیار می شناسم عشاق جوانی را که به سبب ناتوانی در بیان احساساتشان نسبت به هم ، عشقشان به نفرت بدل شده . 

وطن همان کشور نیست . نمی دانم چه طوری این را شرح دهم . یقین کنید که آن حب وطن که نیمی از ایمان است ، ربطی به مفهوم کشور که در ذهن انسان امروزی است ، ندارد . برای همن اگر زیاد سفر کرده باشید در بسیاری ممالک شاهد بوده اید که ساکنان دو شهر در یک کشور به فاصله چند کیلومتری هم به خون یکدیگر تشنه اند ! هر کدام می خواهد سر به تن دیگری نباشد . تنها قوانین اساسی و مرزها و . . . در حد کلام ، آنها را هموطن کرده . این ماجرا پس از فروپاشی بعضی کشورها در دهه های اخیر ، خودش را نشان داد . شوروی سابق با آن ساختار آهنین ناگهان مصل پشمک آب شدو چه خون ها که ریخته شد و چه زخم ها که هنوز باقی است . یوگوسلاوی سابق و فروپاشی اش و نسل کشی های هولناک پیامد آن و .  .   .

خدایا ! چقدر جهان کوچک است !
اول راهنمایی که بودم ، مدرسه «موثق عاملی» در کوی طلاب مشهد ، دی ماه 57 بود و طلیعه انقلاب . دانش آموزان آن روزگار نوبر بودند به خدا !
باور کنید یا نکنید شاهد بودم که دو تا جیپ نظامی با کی کماندو آمدند مدرسه ما دنبال چند دانش آموز انقلابی . سر صف بودیم . تا سر و کله شان پیدا شد ، سه چهار تا از بچه ها ، از صف ها زدند بیرون . از نرده ها بالا رفتند و به خیابان پریدند . سربازان و درجه دارها هم دنبالشان . . . فکرش را بکنید ؛ دانش آموز مدرسه راهنمایی . دانش آموزان و دانشجویان حالا را که می بینم . . . بگذریم اینها را گفتم تا بهانه نقل خاطره ای باشد .

مرصوص - دیده بان : این بار هم بخشی از «چکر در ولایت جنرال ها» را برایتان نقل می کنم . غفارزادگان که از بزرگان قلم انقلاب است از قول هوشنگ گلشیری و نیز حاج مرتضی سرهنگی که بین نویسندگان جنگ یکپارچه ماه است از قول یونس شکرخواه و بسیاری دیگر از اصحاب رای در حوزه قلم یا خود یا به نقل از صاحب نظرانی دیگر ، هنگام انتشار بخش هایی از این سفرنامه در گذشته ستایش آن بسیار گفته اند ؛ بیشتر از لیاقت من . ان شاالله این نوشته ها ارزش این تمجید و تشویق ها را داشته باشد و حوصله شما را سر نبرد . اگر هم مقبول نیفتاد ، بالاخره یک جوری لابه لای دیگر نوشته های من ، هرزگاهی این ها را هم تحمل کنید .

مولوی صاحب ! چی می کنی ؟
مرصوص - دیده بان : آدم بعضی گفتار را از بعضی زعما می شنود که آب را در فحش می خشکاند .
حیران می مانی این بزرگوار چه فکر کرده که چنین فرمایشی فرموده !
آنچه در پی می آید در همین باب است . گرچه شاید قدری بیات شده باشد اما نمی شود از آن گذشت . پس بخوانید .

مرصوص - محمد حسین جعفریان : مهاجم در منطقه هجده قدم سرنگون می شود . داور پنالتی می گیرد . خبرنگار بیرون زمین از او می پرسد : پنالتی بود ؟ می گوید : صد در صد . با لگد زد توی سرم . داور سر ما رو برید . باید اونو اخراج می کرد . . . کات می خورد . خبرنگار از یار حریف می پرسد : پنالتی بود ؟ با عصبانیت می گوید : اون با لگد زد توی سرم . داور خطای منو گرفت ؟ یه پنالتی به اونا هدیه داد . باید مهاجم رو اخراج می کرد ! داور سر ما رو برید . . . بعد صحنه آهسته پخش می شود می بینید مثل روز روشن است و یکی از طرفین مثل آب خورد دروغ می گوید . در حالی که می داند میلیون ها نفر دارند او را می بینند و صحنه آهسته را هم خواهند دید .

 مرصوص - دیده بان : باز هم از سفر اخیر بگویم . نزدیک هتل ما در مکه یک ساندویچ فروشی بود ، تابلواش بود « کفتیر یا زوزو » همان کافه تریا و زوزو هم اسمش بود . چند برادر هندی اداره اش می کردند . همین غذاهای معمولی را عرضه می کردند با مگس اضافه . پاتوق ما بود . گفتم ما . یک شیخ حمید بایگی داریم و یک مهندس کثیری که با من می شویم ما . هر دو پر شر وشور و دوست داشتنی اند . وصفشان بماند برای قسمت های بعد . فقط بدانید شیخ حمید* و کثیری به قول خودش مهندس طیارات ، حافظ قرآن هم هست . جز اینها صفات حمیده دیگری هم دارد . مثلا به قاعده هشت نفر غذا می خورد همین مقدار هم حرف میزند .

مرصوص - دیده بان : زمستان 1375 است و افغانستان با ظهور طالبان دچار درگیری های بسیار شدیدی شده است . وقتی هواپیما – به قول افغان ها «طیاره» - از زمین کنده می شود ، چنان سرو صدایی از بندبندش بر می خیزد و چنان تکان و لرزش هایی به همه جایش می افتد که من بلافاصله یاد وصیت نامه ای می افتم که حسب شرع و وظیفه در فرودگاه مشهد عجولانه نوشتم وبه برادر کوچکترم سپردم و اینکه 63 هزار تومان بدهی مرتضی بهرامی را در آن یادآوری نکردم ام و دغدغه این قرض . . . در این حیص و بیص ، طیاره به سمتی کج می شود و یک در مستطیلی که رو به روی من است و از همان اول هی لق می خورد و صداهای مشکوک می کرد ، ناگهان از جا کنده می شود و . . . آه ! خدایا چقدر نان خشک . . . که همه می ریزد روی سر و کله و دست و پای ما. فکر می کنم از هواپیما که یک «آنتونف» باری قراضه است احتمالا در جنگ جهانی برای انتقال اجساد روس ها به پشت جبهه استفاده می کردند . شاید هم به قول یکی از همراهان هواپیمایی باشد که مادر استالین را در شوروی سابق به زایشگاه می رسانده اند . خیلی قدمت دارد. در زیر پا یکدست سفید است و تا چشم کار می کند برف . سرما کلافه ام کرده است . گاه در کابین خلبان باز می شود و کسی سرک می کشد .

مرصوص - دیده بان : محمد حسین جعفریان ، از جمله آدم هایی هست که شاید کمتر کسی ایشون رو بشناسند یا اگر هم شناختی داشته باشند به مناسب های خاص و یا در مکان های خاص باشد .