مرصوص - صبا : نویسنده چهل مقاله در صفحه 54 مى نویسد: «مشایخ صوفیه درنزاعها و جدالها بین مذاهب مختلف داخل نشده با همه فرق به صلح و صفا سلوك مى كردند و نسبت به همه على السویه مهربان بودند»!(1)
این هم منطق عجیبى است، آیا راستى به عقیده شما هر كس ولو مرتكب هزاران خطا و جنایت و پشت پا زدن به دستورات الهى شود باز هم محترم است، و باید با او مهربان بود؟ مگر در میان مسلمانان یك دسته نبودند كه با اظهار اسلام، همه گونه سب و دشنام نسبت به وجود مقدّس مولى الموحدین على(علیه السلام) روا مى داشتند! كدام مسلمان با غیرت مى تواند با یك چنین دسته اى به صلح و صفا سلوك كرده و با آنها مهربانى كند؟
این هم منطق عجیبى است، آیا راستى به عقیده شما هر كس ولو مرتكب هزاران خطا و جنایت و پشت پا زدن به دستورات الهى شود باز هم محترم است، و باید با او مهربان بود؟ مگر در میان مسلمانان یك دسته نبودند كه با اظهار اسلام، همه گونه سب و دشنام نسبت به وجود مقدّس مولى الموحدین على(علیه السلام) روا مى داشتند! كدام مسلمان با غیرت مى تواند با یك چنین دسته اى به صلح و صفا سلوك كرده و با آنها مهربانى كند؟
ادامه مطلب
طبقه بندی:
تصوف و عرفان های دروغین، برچسب ها: چهل مقاله صوفی، صلح كل یعنى چه، مشایخ صوفیه، خرافاتى، صوفى، جلال الدین رومى، عطار، حالت «استواء»، تاریخ تصوف در ایران، دكتر غنى، میخانه، فرعون و موسى، ابلیس و آدم، اسلام و بت پرستى، روزبهان بقلى، شرح شطحیات، تمهیدات، نعوذ بالله من هذا الاعوجاج،
