مرصوص - صبا : انسان وقتى آثار صوفیه را ورق مى زند و با تأمل و كنجكاوى در نوشته هاى آنان تأمل مى نماید به دو نوع مطلب بر مى خورد:
1ـ مطالبى ساده و در خور مطالعه و احیاناً سودمند كه از مذاهب وادیان مختلف و اندیشه هاى گوناگون گرفته اند; و در این راه، نظرشان تنها محدود به اسلام نبوده، بلكه از آئین «مسیح» و «بودا» و «خسروانى» و «زرتشت» و «مانى» و «مزدك» و اندیشه هاى «افلاطون» و «فلوطین» و دیگران اقتباس كرده و از تركیب آنها مسلكى به عنوان «تصوف» ساخته اند; زیرا به قول بعضیها: «صوفیان پخته و وارسته معتقداند كه هر یك از مذاهب و مسالك داراى جزئى از حقیقت است ولو آن حقیقت به مقدار بسیار كمى باشد. نتیجه چنین عقیده اى این است كه صوفى روشن ضمیر غیر متعصب حاضر است آن حقایق را در هر جا و نزد هر فرقه اى ببیند اخذ كند و التقاط نماید»(1) و از این راه، كوشیده اند با سخت گیریهاى همه مذاهب و مرام ها مقابله و مخالفت كنند.
ادامه مطلب
طبقه بندی:
تصوف و عرفان های دروغین، برچسب ها: صوفیه، مجادله، مسیح، بودا، خسروانى، زرتشت، مانى، مزدك، افلاطون، فلوطین، تصوف، معراج نامه با یزید بسطامى، شطحیات حلاج، ابوالحسن فرقانى، مثنوى مولوى، ابن عربى، محمد عزنوى، مقامات ژنده بیل، صوفیگرى،
