مرصوص - دیده بان : منطقه پاراچنار محاصره شده بود و هیچ خبری به بیرون درز نمی کرد که سرنخی پیدا کنم . اتفاقی در نمایشگاه رسانه های دیجیتال ، یکی از دوستان ، فردی را معرفی کرد و گفت ایشان از اهالی پاراچنار پاکستان است . با این بنده خدا نشستیم و یک سری اطلاعات رد و بدل کردیم و این امید در من جرقه زد که می شود یک کار مستند ساخت . جلسات متعدد گذاشتیم تا بتوانیم مقدمات سفر را فراهم کنیم و من هم در همین حین طرحم را در جایی به تصویب برسانم . آن زمان خیلی ها نمی دانستند پاراچنار کجاست و خیلی ها هم می گفتند که این خیلی موضوع مهمی نیست ، مانور دادن روی آن ارزش ندارد . بحث تیره شدن روابط ایران و پاکستان هم مطرح بود و کلی حرف های دیگر . شکر خدا در مرکز سینما مستند طرحم تصویب شد . بعد از آن شش ماهی دنبال کار روادید و باقی قضایا بودم که خودش داستان متفاوتی داشت  چرا که دولت پاکستان به هیچ عنوان اجازه نمی دهد کسی راهی این منطقه شود .

مرصوص - دیده بان : گزارشی تکان دهنده از وضعیت منطقه شیعه نشین « پاراچنار »

پاکستان به روایت سهیل کریمی ، مستند سازی که بعد از 21 سال به آن منطقه رفته

« به یک بنده خدایی زنگ زدم . گفتم حاج اقا من فلانی هستم و دارم می رم پاراچنار . فقط زنگ زدم بگویم اگر سر من را بریدند ، شما حداقل سرم را برگردانید . ایشان جواب داد شما برو و خیالت راحت ، من به شما قول می دهم که شما بروی یک تار مویت هم بر نمی گردد !»

مرصوص - دیده بان : این بار هم بخشی از «چکر در ولایت جنرال ها» را برایتان نقل می کنم . غفارزادگان که از بزرگان قلم انقلاب است از قول هوشنگ گلشیری و نیز حاج مرتضی سرهنگی که بین نویسندگان جنگ یکپارچه ماه است از قول یونس شکرخواه و بسیاری دیگر از اصحاب رای در حوزه قلم یا خود یا به نقل از صاحب نظرانی دیگر ، هنگام انتشار بخش هایی از این سفرنامه در گذشته ستایش آن بسیار گفته اند ؛ بیشتر از لیاقت من . ان شاالله این نوشته ها ارزش این تمجید و تشویق ها را داشته باشد و حوصله شما را سر نبرد . اگر هم مقبول نیفتاد ، بالاخره یک جوری لابه لای دیگر نوشته های من ، هرزگاهی این ها را هم تحمل کنید .

مولوی صاحب ! چی می کنی ؟
مرصوص - دیده بان : آدم بعضی گفتار را از بعضی زعما می شنود که آب را در فحش می خشکاند .
حیران می مانی این بزرگوار چه فکر کرده که چنین فرمایشی فرموده !
آنچه در پی می آید در همین باب است . گرچه شاید قدری بیات شده باشد اما نمی شود از آن گذشت . پس بخوانید .

مرصوص - دیده بان : زمستان 1375 است و افغانستان با ظهور طالبان دچار درگیری های بسیار شدیدی شده است . وقتی هواپیما – به قول افغان ها «طیاره» - از زمین کنده می شود ، چنان سرو صدایی از بندبندش بر می خیزد و چنان تکان و لرزش هایی به همه جایش می افتد که من بلافاصله یاد وصیت نامه ای می افتم که حسب شرع و وظیفه در فرودگاه مشهد عجولانه نوشتم وبه برادر کوچکترم سپردم و اینکه 63 هزار تومان بدهی مرتضی بهرامی را در آن یادآوری نکردم ام و دغدغه این قرض . . . در این حیص و بیص ، طیاره به سمتی کج می شود و یک در مستطیلی که رو به روی من است و از همان اول هی لق می خورد و صداهای مشکوک می کرد ، ناگهان از جا کنده می شود و . . . آه ! خدایا چقدر نان خشک . . . که همه می ریزد روی سر و کله و دست و پای ما. فکر می کنم از هواپیما که یک «آنتونف» باری قراضه است احتمالا در جنگ جهانی برای انتقال اجساد روس ها به پشت جبهه استفاده می کردند . شاید هم به قول یکی از همراهان هواپیمایی باشد که مادر استالین را در شوروی سابق به زایشگاه می رسانده اند . خیلی قدمت دارد. در زیر پا یکدست سفید است و تا چشم کار می کند برف . سرما کلافه ام کرده است . گاه در کابین خلبان باز می شود و کسی سرک می کشد .