مرصوص - نجوا : 
آیا عید نوروز را اسلام تایید کرده و یا خیر؟ آیا ما هم به آن اهمیت دهیم یا خیر؟ روایات که در این زمینه آمده صحیح است یا خیر اگر هست پس چگونه آنها را باید تاویل برد؟شاید این سوال ها هم برای شما پیش اومده باشه، خوب الان می تونید جواب همه این ها رو از زبان مقام معظم رهبری بخوانید:
به نظر من آن‌چه که ملت ایران در باب عید نوروز انجام داده است، یکى از زیباترین و شایسته‌ترین کارهایى است که مى‌شود با یک مراسم تاریخى و سنّتى انجام داد. اوّلِ سال شمسى ما ایرانی‌ها، - یعنى اوّل بهار - عید نوروز است. اوّلاً ملت ایران افتخار دارد که سال شمسى او هم سال هجرى است؛ یعنى هم‌چنان‌که سال قمرى ما - که سال 1418 است - از مبدأ هجرت خاتم الانبیاء علیه و على آله الصّلاة والسّلام است، سال شمسى ما هم از مبدأ هجرت است. بقیه‌ى ملت‌هاى مسلمان براى سال شمسى خود، از سال میلادى استفاده مى‌کنند؛ ولى ما ایرانی‌ها، هجرت نبىّ اکرم را، هم مبدأ سال قمرى قرار دادیم، هم مبدأ سال شمسى.
این، مطلبِ اوّل که به نظر من نشانگر هنر و عشق و علاقه‌ى ایرانى به تعالیم مقدّس اسلام و به آثار مطهّر و مقدّس نبوى است. در ضمن، اوّلِ سال را اوّلِ فصل بهار انتخاب کرده‌ایم، در حالى که مسیحیان، اوّلِ زمستان را اوّلِ سال قرار مى‌دهند! البته فرق آن‌ها با ما این است که ولادت حضرت مسیح، تاریخ مشخّصى ندارد و یک مطلب حدسى است؛ در حالى‌که هجرت نبىّ مکرّم اسلام، از نظر تاریخى کاملاً دقیق و مشخّص است.

مرصوص - نجوا : در مورد نظر شیعه یا بهتر بگویم نظر اسلام د رمورد عید نوروز باید عرض کنم:
روز اول فروردین ماه در ایران و برخی دیگر از كشورها به عنوان روز «نوروز» شناخته شده است. ایرانیان این روز را از زمان‌های قدیم، روزی مهم در زندگی خود می‌دانستند. نوروز ایرانیان كه در آغاز فصل بهار جشن گرفته می‌شود، پیام آور نو شدگی سال و آمدن گرما و مرگ زمستان و رویش دوبارۀ طبیعت، و زمان خروج انسان از عالم خمودگی و پیوستن به طبیعت و شروع به حیات اجتماعی دوباره در جامعه است.[1]
نوروز، سمبل تحول و تغییر و دگرگونی است. علاوه بر اینكه طبیعت بی‌جان جانی تازه می‌گیرد، ایرانیان نیز با خانه تكانی و پوشیدن لباس نو و ... سعی می‌كنند به استقبال این تحول بروند. بدون شك این تحول به سمت نیكویی و بهتر شدن است و به همین جهت است كه بزرگداشت این روز از اهمیت خاصی برخوردار است.
پیشینه نوروز:
عید نوروز از زمان‌های قدیم یكی از دو عید بزرگ ایرانیان بوده است، عید دیگر شانزدهم مهرماه به نام «مهرگان» بوده است.[2]

مرصوص - نجوا : اسلام ناب محمّدی(ص) و یا همان مذهب تشیّع، هستی را طفیل نور امام(ع) می‌داند. بدین لحاظ خود را در هر شرایط و در تمام عوالم وجود وابسته به امام(ع) و از امام(ع) می‌داند، لذا شناخت امام(ع) برای او امری فرعی محسوب نمی‌شود. در منظر شیعه، امام(ع) اصل و تمام دین اوست. امام(ع) مربی و معلم كلیه مخلوقات در عوالم هستی است و لذا شیعه برای رشد در درجات فضل و در مسیر اِنّا اِلَیهِ راجِعون خویش محتاج تعلیم وتربیت است.
از منظر شیعه، امام(ع) باب الله است و تنها بابی كه خداوند اراده‌كرده‌است تا بسوی او باز باشد و سیّد ما رسول الله(ص) فرمود: « وَ سَدُّ الابوابُ اِلاّ بابُه ». تنها از طریق اوست كه می‌توان رشد كرد، اوست كه دست شیعه را میگیرد و در درجات فضل بالا می‌برد، كه این راه بردنی است، نه رفتنی كه حق تعالی(جَلّ جلالُه) فرمود:
« سُبحانَ الّذی اَسری بِعَبدِه لَیلاً مِنَ المَسجِدِ الحَرام اِلَی المَسجِدِ الاَقصَی الّذی بارَكنا حَوله ….».

مرصوص - نجوا : در قاموس سیاسى امام على(ع) هر چند عدالت، رکن رکین سیاست اوست اما آن امام، هرگز از عدالت استفاده ابزارى نکرد؛ زیرا گذشته از آنکه عدل، نمى تواند با سیاسى کارى، به معناى متداول آن، اجرا گردد، اصولاً، در منطق علوى، هدف، وسیله را توجیه نمى کند و سیاستِ «الغایة تبرّر الواسطة» جایگاهى ندارد.

اقامه عدل، فریضه اى الهى

هرگز گمان نبریم که عدالت و اعتدال، چیزى است که باید به انتظار فرا رسیدنش بود ـ همچون وقت شرعى نماز که باید خود فرا رسد و قبل از آن، تکلیفى به نماز نداریم ـ اگر چنین باشد، بسیارى از شرایط واجب که باید به تحصیل آنها برخاست، تبدیل به شرایط وجوب مى گردند که تحصیل آنها، واجب نیست مگر خود حاصل شوند.

مرصوص - نجوا : از دیرزمان عدل على(ع) زبانزد عام و خاص است تا آنجا که به عنوان یک ضرب المثل، در مکاتبات و محاورات و اشعار و امثال و ... به کار مى رود و همگان، به هر مناسبتى، از آن دم زده و مى زنند، لکن توجه به این نکته حساس بسى ضرورى است که اگر شخصى و یا جامعه اى بتواند عدل على(ع) را از نظر فکرى و نظرى، آن گونه که شایسته است، درک کند و یا از نظر عینى و عملى پیاده کند، تازه، فقط به یک گوشه از زوایاى متعدد و به یک جهت از ابعاد وسیع و پهناور وجودى آن رهبر عظیم الشأن بشرى، دست یافته است؛ زیرا، درک و فهم تمامى اطراف و اکناف وجودى على بن ابى طالب(ع) براى هر کس و در هر مرحله اى، ممتنع و محال، حداقل به استحاله عادى است. آیا نه این است که همیشه، سودجویان و طمّاعان و متوقعان و ضعیف دلان، در اثر عدم تمکین از عدل على(ع) شخصیت و عدالت آن ابرمرد تاریخ را به گونه اى تفسیر مى کرده اند و یا آن را در هر زمانى، براى زمان دیگرى مى پنداشته اند و یا براى دیگرى مى خواسته و یا عنوان و توجیه دیگر بدان مى داده اند؟